The events of the National Resistance and the Civil War (1941-1949) are still in the stage of collecting sources and dialogue and often end up with contradictory conclusions. The bibliography is hampered by the incomplete archives that have been published, while many forged documents have also crept in. Many key witnesses to the critical events of the time were reluctant to reveal information or found it difficult to put aside their ideological prejudice. The National Resistance was a creation of the entire people, but it had its driving forces, its pioneers who animated and directed it. The testimonies and evidence sometimes contradict each other, they contain a strong personal element that distorts history. On the one hand, there are the views of the Right. Most of its historians are biased, while it is unacceptable today to talk about "communist gangs". However, the so-called "Democratic Army" (1946-49) was not democratic from the start, but was essentially communist. However, unacceptable and violent actions were taken by the Right, such as mass arrests, executions and torture against the Left. These events have deeply imprinted the memory of thousands of Greeks and the wounds they left are still fresh. On the other hand, the Left committed a series of political mistakes and demonstrated its inability to coordinate a huge popular movement. The opinions of left-wing historians differ: a) Some, the most prudent, consider that the resistance should have stopped after the Lebanon Agreement (17-20/5/44) such asAngelopoulos, Zévgos, Svolos, Tsirimokos, etc.4 b) Others, more radical, determine the end after the Varkiza Agreement (12/2/45), such asSofianopoulos, Grigoriadis, Vournas, etc.c) Finally, there are the most fanatical, such as Zachariades, Florakis, Vafeiadis, etc., who accept the Civil War believing that the Greeks were treacherously surrendered hand and foot to the same reactionary or even "monarcho-fascist" forces that began with the Metaxas dictatorship. This is how they justify how they were forced to "take the mountains". Unfortunately, the leaders of the DSE were unaware of the agreements between the Great Powers regarding the fate of Greece after World War II. The Soviet Union, moreover, played a pitiful game by patronizing and mocking the Greek communists. This book was written without a trace of fanaticism or empathy. There is a personal experience of the events of a man — who, although he was very young — experienced the events very closely.I proceeded with great care. Recording the dates, the events and the protagonists. Criticism of the author or final conclusions are avoided. The views of persons who played a leading role in the period being recounted are presented, as well as the judgments of historians from both sides. It is suitable for drawing conclusions. I believe that the reader will form his own opinion.

Τα γεγονότα της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφύλιου Πολέ-μου (1941-1949) βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της περισυλλογής των πηγών και του διαλόγου και πολλές φορές καταλήγουν σε α-ντιφατικά συμπεράσματα. Η βιβλιογραφία χωλαίνει από τα ελλιπή αρχεία που έχουν δημοσιευθεί ενώ έχουν παρεισφρήσει και πολλά πλαστά έγγραφα. Πολλοί βασικοί μάρτυρες των κρίσιμων γεγονό-των της εποχής ήταν απρόθυμοι να αποκαλύψουν πληροφορίες ή τους ήταν δύσκολο να παραμερίσουν την ιδεολογική τους προκα-τάληψη. Η Εθνική Αντίσταση υπήρξε δημιούργημα όλου του λαού,αλλά είχε τις κινητήριες δυνάμεις της, τους πρωτοπόρους της που την εμψύχωσαν και την κατεύθυναν. Οι μαρτυρίες και τα τεκμήρια κάποτε αλληλοαναιρούνται, πε- ριέχουν έντονο προσωπικό στοιχείο που φαλκιδεύει την ιστορία. Από την μία πλευρά υπάρχουν οι απόψεις της Δεξιάς. Οι πε-ρισσότεροι ιστορικοί της μεροληπτούν ενώ είναι ανεπίτρεπτο, σήμερα να γίνεται λόγος για «κομμουνιστοσυμμορίτες». Πάντως ο επονομαζό-μενος «Δημοκρατικός Στρατός» (1946-49) δεν υπήρξε πόρρωθεν δημοκρατικός αλλά κατά βάσιν κομμουνιστικός. Έγιναν όμως από την παράταξη της Δεξιάς απαράδεκτες και βεβιασμένες ενέργειεςόπως μαζικές συλλήψεις, εκτελέσεις και βασανιστήρια σε βάρος των Αριστερών. Τα γεγονότα αυτά έχουν σφραγίσει βαθύτατα την μνήμη χιλιάδων Ελλήνων και τα τραύματα που άφησαν είναι ακόμανωπά. Από την άλλη πλευρά η Αριστερά διέπραξε σωρεία πολιτικών λαθών και επέδειξε ανεπάρκεια να συντονίσει ένα τεράστιο λαϊκόκίνημα. Οι απόψεις των αριστερών ιστοριογράφων διίστανται: α) Μερικοί, οι πλέον συνετοί, θεωρούν ότι η αντίσταση έπρεπε να σταματήσει μετά την Συμφωνία του Λιβάνου (17-20/5/44) όπωςοι Αγγελόπουλος, Ζεύγος, Σβώλος, Τσιριμώκος κ.ά.4 β) Άλλοι, πλέον ριζοσπαστικοί, προσδιορίζουν το τέλος μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12/2/45), όπως οι Σοφιανόπουλος, Γρη-γοριάδης, Βουρνάς, κ.ά. γ) Τέλος, υπάρχουν και οι πλέον φανατικοί, όπως οι Ζαχαριάδης,Φλωράκης, Βαφειάδης κ.ά., που δέχονται τον Εμφύλιο Πόλεμο πι- στεύοντας ότι οι Έλληνες δόλια παρεδόθησαν δεμένοι χειροπόδαρα στις ίδιες αντιδραστικές ή και «μοναρχοφασιστικές» δυνάμεις που ξε-κίνησαν με την δικτατορία Μεταξά Έτσι δικαιολογούν το πως ανα-γκάστηκαν «να πάρουν τα βουνά». Δυστυχώς, οι αρχηγοί του ΔΣΕ αγνοούσαν τις συμφωνίες μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων για την τύχη της Ελλάδας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σοβιετική Ένω-ση, εξ’ άλλου, έπαιξε ένα οικτρό παιχνίδι παλινωδώντας και εμπαίζο-ντας τους Έλληνες κομμουνιστές. Το παρόν βιβλίο γράφτηκε χωρίς ίχνος φανατισμού ή εμπάθει-ας. Υπάρχει μία προσωπική βίωση των γεγονότων ενός ανθρώπου — που μολονότι ήταν πολύ νέος — έζησε τα γεγονότα πολύ κοντά. Προχώρησα με πολύ περίσκεψη. Καταγράφοντας τις ημερομηνίες,τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές. Αποφεύγεται η κριτική του συγγραφέα ή τελεσίδικες διαπιστώσεις. Παρατίθενται απόψειςπροσώπων που πρωταγωνίστησαν την περίοδο αυτή που εξι- στορείται, καθώς και κρίσεις ιστορικών και από τις δύο παρατάξεις. Προσφέρεται για άντληση συμπερασμάτων. Πιστεύω πως ο αναγνώστης θα διαμορφώσει μόνος του τη δική του άποψη.